Polityka rachunkowości to zbiór zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych, wyceny aktywów i pasywów oraz sporządzania sprawozdań finansowych w jednostce. Dokumentację opisującą przyjęte zasady rachunkowości powinny posiadać jednostki prowadzące księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości. Jego brak może oznaczać chaos w ewidencji, trudniejszą współpracę z księgowością i ryzyko naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o rachunkowości.

Najważniejsze informacje:

1. Polityka rachunkowości musi być sporządzona w języku polskim i zgodna z przepisami ustawy o rachunkowości.
2. W przypadku zarządu wieloosobowego kierownikiem jednostki w rozumieniu ustawy o rachunkowości są członkowie tego organu, natomiast przy zarządzie jednoosobowym – jego jedyny członek.
3. Dokument opisuje m.in. rok obrotowy, skład okresów sprawozdawczych, metody wyceny aktywów i pasywów, zakładowy plan kont oraz sposób ochrony danych.
4. Polityka rachunkowości powinna być stosowana konsekwentnie przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych, aby sprawozdania finansowe rzetelnie pokazywały sytuację majątkową i finansową firmy.
5. Brak polityki rachunkowości jest naruszeniem obowiązku dokumentacyjnego. Odpowiedzialność karna może wchodzić w grę wtedy, gdy naruszenie wiąże się z czynami wskazanymi w przepisach karnych ustawy o rachunkowości.

Czym jest polityka rachunkowości?

Polityka rachunkowości określa sposób, w jaki firma prowadzi księgi, klasyfikuje zdarzenia gospodarcze, wycenia majątek, rozlicza koszty i przychody oraz przygotowuje sprawozdania finansowe. Nie jest więc formalnym wzorem tworzonym „do segregatora”, ale praktycznym dokumentem, który porządkuje prowadzenie pełnej księgowości.

Ustawa o rachunkowości wskazuje, że każda jednostka prowadząca księgi rachunkowe powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte zasady rachunkowości. Polityka rachunkowości powinna opisywać przyjęte przez jednostkę rozwiązania co najmniej w zakresie wymaganym w art. 10 ust. 1, odpowiednio do stosowanego sposobu prowadzenia rachunkowości.

Dla przedsiębiorcy korzystającego z obsługi biura rachunkowego polityka rachunkowości ma bardzo praktyczne znaczenie. Ułatwia ustalenie, jakie dowody księgowe trafiają do księgowości, jak wygląda obieg dokumentów stanowiących podstawę dokonanych zapisów, kiedy księgowane są koszty, jak firma rozpoznaje sprzedaż towarów lub usług oraz jak kontroluje kompletność danych. W tym obszarze Symfonia eBiuro dla firm może wspierać codzienną organizację dokumentów i komunikację z księgowością, ale sama polityka rachunkowości pozostaje dokumentem jednostki i musi odpowiadać jej rzeczywistym procesom.

Kogo dotyczy obowiązek posiadania polityki rachunkowości?

Obowiązek posiadania polityki rachunkowości dotyczy jednostek prowadzących pełną księgowość, czyli księgi rachunkowe. Fundacje i stowarzyszenia podlegają obowiązkowi dokumentowania polityki rachunkowości, gdy prowadzą księgi rachunkowe, z uwzględnieniem możliwości prowadzenia przez uprawnione jednostki uproszczonej ewidencji przychodów i kosztów.

Dokumentację przyjętych zasad rachunkowości ustala w formie pisemnej i aktualizuje kierownik jednostki w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Kierownik jednostki ponosi odpowiedzialność za obowiązki w zakresie rachunkowości także po ich powierzeniu innej osobie lub przedsiębiorcy, przy czym odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury nie można powierzyć w trybie art. 4 ust. 5. Kierownik jednostki powinien powiadomić właściwy urząd skarbowy o miejscu prowadzenia ksiąg rachunkowych w terminie 15 dni od dnia ich wydania poza siedzibę jednostki lub miejsce sprawowania zarządu.

Polityka rachunkowości jest szczególnie ważna w firmach, które rosną, korzystają z finansowania zewnętrznego, mają rozbudowany obieg kosztów, prowadzą magazyn, sprzedają towary, amortyzują środki trwałe albo pracują na wielu systemach. Bez takiego dokumentu trudniej zachować spójność zapisów, wyjaśnić sposób ustalania wyniku finansowego i wykazać, że sprawozdania finansowe powstały według uporządkowanych zasad.

Co powinna zawierać polityka rachunkowości?

Polityka rachunkowości musi obejmować najważniejsze decyzje dotyczące sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych. Dokumentacja powinna opisywać w języku polskim przyjęte zasady, w szczególności dotyczące roku obrotowego, wyceny, wyniku finansowego, organizacji ksiąg, systemu informatycznego i ochrony danych.

• Jednym z podstawowych elementów jest określenie roku obrotowego oraz składu okresów sprawozdawczych. Rok obrotowy najczęściej pokrywa się z rokiem kalendarzowym, ale nie zawsze. Jeżeli firma przyjmuje inny rok obrotowy, polityka rachunkowości powinna jasno wskazywać daty rozpoczęcia i zakończenia tego okresu oraz sposób okresowego raportowania na potrzeby zarządu, właścicieli albo instytucji finansujących. Przy zmianie roku obrotowego pierwszy rok obrotowy po zmianie powinien być dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.
• Drugim kluczowym obszarem są metody wyceny aktywów i pasywów oraz zasady ustalania wyniku finansowego. Polityka rachunkowości określa, jak jednostka wycenia aktywa i pasywa, ujmuje przychody i koszty oraz stosuje zasadę memoriału, zasadę współmierności, zasadę ostrożności, zasadę ciągłości i zasadę istotności. Te zasady finansowe nie są abstrakcyjne. Wpływają na to, czy rachunek zysków i strat, bilans oraz inne sprawozdania finansowe pokazują dane rzetelnie i jasno przedstawiają sytuację majątkową oraz finansową firmy.
• Trzecim filarem jest sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych. Obieg i zasady pracy z dowodami księgowymi mogą zostać opisane w polityce lub odrębnej procedurze, ale nie stanowią odrębnego elementu ustawowego minimum wskazanego w art. 10 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Zakładowego planu kont nie warto traktować jak technicznego załącznika. To rdzeń ewidencji, który łączy kontami księgi głównej operacje gospodarcze, podatki, rozrachunki, koszty, przychody, aktywa i pasywa. Dobrze przygotowana polityka rachunkowości powinna zawierać zakładowy plan kont ustalający wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz opis wzajemnych powiązań między kontami księgi głównej i kontami ksiąg pomocniczych. Zakładowy plan kont powinien ustalać wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej. Brzmi technicznie, ale cel jest prosty: księgowania mają być wykonywane w ten sam sposób niezależnie od osoby, która prowadzi ewidencję.
• Czwarty obszar to systemy informatyczne. Przy prowadzeniu ksiąg przy użyciu komputera dokumentacja powinna obejmować także wykaz zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań i funkcji oraz wymagany opis systemu informatycznego. Dokumentacja powinna opisywać programowe zasady ochrony danych, metody zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania oraz system ochrony danych i ich zbiorów, z uwzględnieniem wymagań ochrony określonych w art. 71 ustawy. W firmie, która prowadzi księgi rachunkowe przy użyciu komputera, opis struktury oprogramowania i procesów przetwarzania danych powinien być zrozumiały dla osób odpowiedzialnych za rachunkowość, audyt i kontrolę. Polityka rachunkowości powinna określać przyjęte zasady i metody amortyzacji oraz stosowane uproszczenia, natomiast okres lub stawkę i metodę amortyzacji konkretnego środka trwałego ustala się najpóźniej na dzień przyjęcia go do używania. Ta część polityki rachunkowości jest ważna także dlatego, że ochrona danych finansowych i programowe zasady ochrony danych wpływają na bezpieczeństwo całej firmy.

Metody wyceny aktywów i pasywów w polityce rachunkowości

Aktywa i pasywa wycenia się nie rzadziej niż na każdy dzień bilansowy, czyli dzień, na który jednostka sporządza sprawozdanie finansowe. Zasady wyceny aktywów określa art. 28 ust. 1 ustawy o rachunkowości, a polityka rachunkowości powinna wskazywać, jak jednostka stosuje te reguły w praktyce.

Metody wyceny aktywów powinny być opisane w polityce rachunkowości w sposób dopasowany do tego, jakie aktywa i pasywa występują w firmie. Inaczej wygląda wycena zapasów w spółce handlowej, inaczej środków trwałych w firmie usługowej, a jeszcze inaczej należności, inwestycji czy wartości niematerialnych i prawnych. Wyceny aktywów i pasywów nie można sprowadzić do jednego zdania, jeżeli jednostka ma różne składniki majątku i złożone procesy gospodarcze.

Środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne wycenia się według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia, a w przypadku środków trwałych także według wartości przeszacowanej po aktualizacji wyceny, pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe oraz odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Precyzyjniej: amortyzacja środków trwałych nie „odbywa się według cen nabycia”, lecz odpisy amortyzacyjne odnoszą się do wartości początkowej ustalonej zwykle na podstawie ceny nabycia albo kosztu wytworzenia.

Polityka rachunkowości powinna wyjaśniać, jak firma stosuje przyjęte zasady w odniesieniu do konkretnych grup aktywów i pasywów. Jeżeli jednostka stosuje uproszczenia w ramach polityki rachunkowości, dokumentacja powinna określać przyjęte rozwiązania, a ich zastosowanie jest dopuszczalne pod warunkiem, że nie wywiera istotnie ujemnego wpływu na realizację obowiązku rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji jednostki. Dotychczas stosowane rozwiązania można zmienić w celu rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji jednostki na inne rozwiązania przewidziane ustawą, ze skutkiem od pierwszego dnia roku obrotowego, z zachowaniem obowiązków informacyjnych i rozliczeniowych określonych w art. 8 ust. 2.

Amortyzacja środków trwałych i wartości niematerialnych

Metody amortyzacji środków trwałych są jednym z elementów polityki rachunkowości, ponieważ wpływają na koszty, wynik finansowy i wartość aktywów wykazywanych w bilansie.

Polityka rachunkowości powinna zawierać zasady amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W dokumencie warto opisać, od kiedy rozpoczynają się odpisy, jakie stawki stosuje jednostka, kiedy aktualizuje okres ekonomicznej użyteczności oraz jak traktuje niskocenne składniki majątku. Amortyzacja wartości niematerialnych i prawnych również podlega określonym zasadom, dlatego nie powinna być pomijana w dokumentacji.

W rachunkowości środki trwałe o niskiej jednostkowej wartości początkowej mogą być amortyzowane w sposób uproszczony, w tym przez jednorazowe odpisanie ich wartości, niezależnie od podatkowego progu 10 000 zł. Przy wartości początkowej nieprzekraczającej 10 000 zł podatnik, zależnie od spełnienia ustawowych warunków, może zaliczyć wydatek bezpośrednio do kosztów na zasadach art. 22d ust. 1 PIT lub art. 16d ust. 1 CIT albo amortyzować składnik, w tym dokonać jednorazowego odpisu na zasadach art. 22f ust. 3 PIT lub art. 16f ust. 3 CIT. W rachunkowości jednostka powinna jednak opisać własne zasady ujmowania takich składników, aby zachować rzetelność ksiąg rachunkowych i nie zniekształcić wyniku finansowego.

Zakładowy plan kont i organizacja ksiąg rachunkowych

Zakładowy plan kont jest jednym z najważniejszych załączników polityki rachunkowości. To dokument ustalający wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz wzajemne powiązania tych kont. Bez zakładowego planu kont trudno mówić o konsekwentnym prowadzeniu ksiąg rachunkowych, zwłaszcza gdy księgowość obsługuje wiele rodzajów operacji.

Zakładowy plan kont powinien określać wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej, z uwzględnieniem operacji występujących w danej jednostce. Frazy techniczne, takie jak planu kont ustalającego wykaz, kont księgi głównej przyjęte, księgi głównej przyjęte zasady czy głównej przyjęte zasady klasyfikacji, opisują w praktyce jeden wymóg: plan kont ma być spójny, kompletny i użyteczny.

Polityka musi obejmować ustawowy opis organizacji ksiąg, natomiast podział czynności i szczegółowy obieg dowodów mogą zostać uregulowane dodatkowo w polityce albo w odrębnych procedurach. W firmach współpracujących z biurem rachunkowym szczególnie ważne jest opisanie, jak przedsiębiorca przekazuje dokumenty, kto akceptuje koszty, jak kontroluje się kompletność sprzedaży i zakupów oraz jak zamykane są okresy sprawozdawcze.

System informatyczny, ochrona danych i dokumenty księgowe

Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera polityka rachunkowości musi uwzględniać opis systemu informatycznego. Nie wystarczy wskazać nazwy programu. Dokumentacja powinna obejmować opis systemu przetwarzania danych, zawierający wykaz programów, procedur lub funkcji, a także określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji.

Dokumentacja powinna zawierać opis systemu informatycznego obejmujący wykaz programów, procedur lub funkcji, opis algorytmów i parametrów oraz programowe zasady ochrony danych. Taki opis nie musi być napisany językiem programisty, ale powinien pozwalać ustalić, jak system przetwarza dowody księgowe, jak powstają zapisy w księgach rachunkowych i jak dane są zabezpieczane. Dokumentacja powinna opisywać zarówno programowe zasady ochrony danych w systemie informatycznym, jak i system ochrony danych oraz ich zbiorów, obejmujący w szczególności dowody księgowe, księgi rachunkowe i dokumenty stanowiące podstawę zapisów.

Ochrona danych obejmuje nie tylko hasła i uprawnienia użytkowników. Polityka rachunkowości musi określać system ochrony danych i ich zbiorów oraz wymagane elementy ochrony systemu informatycznego, przy czym szczegółowe wymagania dotyczące ochrony danych, w tym tworzenia kopii rezerwowych, wynikają także z art. 71 ustawy. Polityka rachunkowości powinna opisywać ochronę danych i zbiorów rachunkowości, natomiast dokumentacja ochrony danych osobowych może być prowadzona odrębnie zgodnie z właściwymi przepisami.

Dlaczego polityka rachunkowości jest ważna dla firmy?

Polityka rachunkowości zwiększa wiarygodność sprawozdań finansowych, bo pokazuje, że księgi rachunkowe są prowadzone według stałych, ustalonych zasad. Ma to znaczenie dla zarządu, właścicieli, inwestorów, banków, kontrahentów, audytorów i urzędów. Firma bez uporządkowanej polityki rachunkowości może mieć problemy z uzyskaniem finansowania, ponieważ bank albo inwestor może trudniej ocenić jakość danych finansowych.

Dokument pomaga też w codziennym prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Gdy pojawia się nietypowa faktura, zakup nowego środka trwałego, rozliczenie kosztów między okresami albo zmiana programu księgowego, polityka rachunkowości porządkuje decyzję. Dzięki temu łatwiej stosować przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych i reguły ustalania wyniku finansowego w taki sam sposób w kolejnych okresach.

Po aktualizacji należy zachować poprzednie wersje dokumentacji przyjętego sposobu prowadzenia rachunkowości przez okres nie krótszy niż 5 lat od upływu ich ważności. Aktualizacja dokumentacji powinna odzwierciedlać zmiany faktyczne i prawne, natomiast zmiana dotychczas stosowanych zasad rachunkowości na inne rozwiązania przewidziane ustawą następuje na zasadach określonych w art. 8 ust. 2 ustawy.

Konsekwencje braku polityki rachunkowości

Brak polityki rachunkowości prowadzi do niezgodności z normami rachunkowości i może skutkować realnymi konsekwencjami. Jeżeli jednostka nie posiada wymaganej dokumentacji, trudniej wykazać, że prowadzenie ksiąg rachunkowych odbywa się zgodnie z ustawą o rachunkowości. Problem może ujawnić się podczas badania sprawozdania, kontroli, zmiany biura rachunkowego, wniosku kredytowego albo sporu między wspólnikami.

Brak polityki rachunkowości narusza art. 10 ustawy o rachunkowości, ponieważ jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą przyjęte zasady rachunkowości. Odpowiedzialność karna może powstać dopiero wtedy, gdy naruszenie mieści się w czynach określonych w art. 77 lub innych przepisach karnych ustawy, np. wiąże się z dopuszczeniem do nieprowadzenia ksiąg, prowadzenia ich wbrew przepisom, podawania nierzetelnych danych albo naruszeniami dotyczącymi sprawozdań finansowych. Brak dokumentacji z art. 10 nie został w art. 77 wymieniony jako odrębny czyn zabroniony, natomiast ewentualna odpowiedzialność wymaga oceny, czy w konkretnym przypadku doszło do jednego z zachowań wskazanych w przepisach karnych ustawy.

Niezgodność z polityką rachunkowości także jest ryzykowna. Jeżeli firma posiada dokument, ale nie stosuje go w praktyce, księgi rachunkowe mogą nie odzwierciedlać przyjętych zasad. Taka rozbieżność utrudnia sporządzanie sprawozdań finansowych, zaburza porównywalność danych, może wpływać na wynik finansowy i podważać wiarygodność firmy. W skrajnych przypadkach niezgodność z polityką rachunkowości może prowadzić do odpowiedzialności karnej, jeżeli wiąże się z nierzetelnym prowadzeniem ksiąg albo nierzetelnymi danymi w sprawozdaniach.

Przykład 1.

Spółka usługowa przez kilka lat przekazywała faktury do biura rachunkowego mailowo, ale po wdrożeniu elektronicznego obiegu dokumentów zaczęła korzystać z panelu dla klientów. Część faktur kosztowych nadal trafiała jednak na stare skrzynki pracowników, przez co dokumenty nie zawsze były ujęte w tym samym miesiącu. Aktualizacja polityki rachunkowości i opisanie obiegu dowodów księgowych pomogły ustalić jeden sposób przekazywania dokumentów stanowiących podstawę dokonanych zapisów.

Przykład 2.

Firma kupiła kilka laptopów dla nowych pracowników, każdy o wartości poniżej 10 000 zł. Księgowość chciała rozliczyć je jednorazowo, ale zarząd zapytał, czy taki sposób będzie spójny z dotychczasową praktyką. Polityka rachunkowości zawierała opis zasad ujmowania niskocennych środków trwałych, więc decyzja nie była uznaniowa i nie zaburzyła porównywalności kosztów.

Jak przygotować i zatwierdzić politykę rachunkowości?

Polityka rachunkowości powinna być ustalona w formie pisemnej i aktualizowana przez kierownika jednostki. W praktyce dokument często przygotowuje księgowy, biuro rachunkowe albo doradca, ale kierownik jednostki powinien rozumieć jego znaczenie, zakres i konsekwencje. Osoba odpowiedzialna za ustalenie dokumentacji nie powinna traktować jej jak formalności.

Przygotowanie polityki rachunkowości najlepiej zacząć od rzeczywistego modelu działalności. Trzeba ustalić, jakie operacje gospodarcze występują w firmie, jakie księgi rachunkowe są prowadzone, jak wygląda ewidencja księgowa, jakie są aktywa i pasywa, jakie dowody księgowe są używane oraz jakie systemy wspierają prowadzenie ksiąg rachunkowych. Dopiero na tej podstawie można dobrze opisać sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych, metody wyceny aktywów i pasywów, zakładowy plan kont i zasady ochrony danych.

Warto też zadbać, aby dokument nie był przepisany z gotowego wzoru bez dopasowania do firmy. Dokumentacja powinna zawsze określać system ochrony danych i ich zbiorów, a przy prowadzeniu ksiąg przy użyciu komputera dodatkowo zawierać wymagany ustawą opis systemu informatycznego i komputerowych zbiorów danych.

Podsumowanie

Polityka rachunkowości jest obowiązkowym i praktycznym dokumentem dla jednostek prowadzących księgi rachunkowe. Określa sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, metody wyceny aktywów i pasywów, zasady ustalania wyniku finansowego, zakładowy plan kont, ochronę danych oraz pracę systemów informatycznych. Dobrze przygotowana polityka rachunkowości wzmacnia wiarygodność danych, ułatwia współpracę z biurem rachunkowym i porządkuje decyzje księgowe. Kierownik jednostki odpowiada za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości na zasadach art. 4 ust. 5, natomiast odpowiedzialność karna wymaga spełnienia znamion czynu zabronionego określonego m.in. w art. 77 ustawy.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o politykę rachunkowości

Czy każda firma musi mieć politykę rachunkowości?

Polityka rachunkowości jest obowiązkowa dla jednostek prowadzących księgi rachunkowe, czyli pełną księgowość. Firmy prowadzące uproszczone ewidencje podatkowe nie stosują polityki rachunkowości w rozumieniu ustawy o rachunkowości, chyba że dobrowolnie lub obowiązkowo przejdą na pełne księgi rachunkowe.

Kto odpowiada za politykę rachunkowości w spółce?

Za politykę rachunkowości odpowiada kierownik jednostki w rozumieniu ustawy, przy czym w przypadku wieloosobowego zarządu kierownikiem jednostki są członkowie tego organu, a w przypadku zarządu jednoosobowego – jego jedyny członek. Powierzenie prowadzenia ksiąg rachunkowych biuru rachunkowemu nie znosi odpowiedzialności kierownika jednostki określonej w art. 4 ust. 5 ustawy, z uwzględnieniem przewidzianego tam zastrzeżenia dotyczącego odrębnych przepisów oraz szczególnej regulacji inwentaryzacji w formie spisu z natury.

Co powinna zawierać polityka rachunkowości?

Dokumentacja przyjętych zasad rachunkowości powinna obejmować elementy określone w art. 10 ust. 1 pkt 1–4 ustawy, w tym rok obrotowy i okresy sprawozdawcze, metody wyceny i ustalania wyniku, sposób prowadzenia ksiąg oraz system ochrony danych, a przy księgach komputerowych także wymagane elementy dotyczące zbiorów danych i systemu informatycznego.

Czy polityka rachunkowości musi być po polsku?

Dokumentacja polityki rachunkowości musi być sporządzona w języku polskim. Wymóg ten wynika z ustawy o rachunkowości i dotyczy dokumentacji opisującej przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości.

Jak często aktualizować politykę rachunkowości?

Politykę rachunkowości należy aktualizować wtedy, gdy zmiany przepisów lub przyjętych przez jednostkę rozwiązań powodują, że dotychczasowa dokumentacja nie odpowiada już stosowanym zasadom rachunkowości. W praktyce warto przeglądać dokument co najmniej raz w roku, zwłaszcza przed zamknięciem roku obrotowego.

Czy wycena aktywów i pasywów odbywa się na dzień bilansowy?

Wycena aktywów i pasywów odbywa się nie rzadziej niż na dzień bilansowy. Aktywa i pasywa należy wyceniać nie rzadziej niż na każdy dzień bilansowy, czyli każdy dzień, na który jednostka sporządza sprawozdanie finansowe.

Czy brak polityki rachunkowości grozi karą?

Brak polityki rachunkowości sam w sobie narusza obowiązek z art. 10 ustawy o rachunkowości. Grzywna albo kara pozbawienia wolności mogą wchodzić w grę dopiero wtedy, gdy doszło do czynu określonego w art. 77 ustawy lub w innych przepisach karnych, np. prowadzenia ksiąg wbrew przepisom, podawania nierzetelnych danych albo naruszeń dotyczących sprawozdań finansowych.

Czy metoda liniowa amortyzacji musi być opisana w polityce rachunkowości?

Okres lub stawkę i metodę amortyzacji konkretnego środka trwałego ustala się na dzień jego przyjęcia do używania. Polityka rachunkowości powinna określać przyjęte zasady i metody amortyzacji, natomiast okres lub stawkę oraz metodę amortyzacji konkretnego środka trwałego ustala się na dzień przyjęcia go do używania.

Źródła:

• https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU19941210591/U/D19940591Lj.pdf
• https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/rachunkowosc-16796295/art-10
• https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/rachunkowosc-16796295/art-28
• https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/rachunkowosc-16796295/art-77
• https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/podatek-dochodowy-od-osob-prawnych-16794608/art-16-f
• https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/podatek-dochodowy-od-osob-fizycznych-16794311/art-22-f